αγαπημένο πλάσμα στο γραπτό 
μου είναι αυτό που ούρλιαξε στη μέση
του πουθενά. Γιατί είναι τρελλό από έρω-
τα. Έχει επίγνωση, δηλαδή. Η Ευριδίκη
ας πούμε, που βλέπει
από εκεί που βρίσκεται, συντροφιά με τον
Τειρεσία και τη Σίβυλλα, πως το φωτεινό
της αστέρι, πολύ πριν τη φυσική του εξόντωση
τα είχε χάσει, δια της γλώσσης, όλα.
Κι έπειτα η Ελευθώ. Που οδηγεί
το μυαλό μου στη Φόνισσα του
Παπαδιαμάντη. Εκεί στο μεταίχμιο.
"Εν το παν" δεν είπαν οι παλαιοί;
Εκεί στο μεταίχμιο. Μεταξύ θείας και
ανθρώπινης δικαιοσύνης.
Αλλά Δικαιοσύνη δεν είπαν οι 
ποιητές τον χρόνο;
Ίσως γι αυτό κανείς δεν τους
θυμάτα πια.
Δύσκολοι καιροί για παιδιά 
που παίζουν ζάρια.