Την Άνοιξη του -96 και την Άνοιξη του -97 ήπιε με φίλους καφέ στο σταθμό Λαρίσης. Στη συνέχεια εκείνοι τράβηξαν κατά τον Βορρά κι αυτή έσφιξε στην τσέπη του μπουφάν της ένα σπασμένο καθρεφτάκι. Τα Χριστούγεννα του -97 την επισκέφτηκε στον ύπνο της το πνεύμα τους. Το -98, το -99, το 2000 διεύθυνση κατοικίας ο βυθός. Εκεί μια μπάρα διεχώριζε τα φύκια και την υγρασία από ένα μαντήλι. Όλα δικά της, ιστορήθηκαν. Αύγουστος 2002 (Πορφύρας και Αντιπορφύρας). Το 2003 έπαιξε για τελευταία φορά με τα σκυλόδοντα του καλοκαιριού: Η απόφαση της λησμονιάς. (Ένοιωσε στις φλέβες το ρίγος ή τη βοή θυσίας) Καλοκαίρι 2005, κι έγραφε κι όλο έγραφε γράμματα και τα έριχνε στον αποχωρισμό για να γεμίσει...

Saturday, 7 January 2006

ωραιότης = η ωριμότης των καρπών του έτους
(αυτών που γίνανε με την ωριμάζουσα δύναμη
της ευ-καιρίας) ~ η έαρος ώρα

Ώραι: Ευνομία, Δίκη και Ειρήνη.
(Περιφρουρούν τα έργα των ανθρώπων)
ωραίος = καίριος, ιερός, πρόσφορος, κεκοσμημένος
έντεχνος, καλός, πλήρης χάριτος, ώριμος
          ~ . ~ . ~ .
"Ωραίος που είναι ο άνθρωπος, όταν είναι
άνθρωπος"

Με το καλό να 'ρθει η Ελευθώ
· στην ώρα της
~ είπαν οι παλαιοί για την θεότητα που 
παραστάθηκε στη γέννηση του Ορφέα.
Κι έλεγαν ώρα τον καιρό, τον χρόνο.
Κόρες του Δία και της Θέμιδος φαντάστηκαν
τις ώρες και τους έδωσαν τα ονόματα Ευνομία
Δίκη και Ειρήνη. Χρέος των κοριτσιών
αυτών ήταν να περιφρουρούν τα έργα του ανθρώπου
Το μόχθο του δηλαδή, που έδενε
τους καρπούς του, με την ωριμάζουσα δύναμη
της ευ-καιρίας. Στην ώρα την καλή. Την
έαρος ώρα. Τότε που η γη ήταν πρόσφορη
έντεχνος και κεκοσμημένη. Πλήρης Χάριτος
το τραγούδι του Ορφέα
Γιατί γεννήθηκε καίρια το παιδί Ορφέας.
Και χαϊδεύοντας με τα δάχτυλά του τις χορδές της
λύρας του μάγεψε τους ανθρώπους.
Σαν το άλλο το Εφέσιο
που αφ-ιερωμένο στο παιχνίδι του στην
α-πορία του, καθίσταται ένοχο. Και δια της
ενοχής του εξανθρωπίζει τον αιώνα. Τον γιαίνει
Τον αναπαύει. Όπως θα γιάνει και θ' αναπαυθεί
κι ο Ορφέας. Κι ας έπαθε από το πάθος του.
Θα μάθει. Κι ας σπαράχτηκε θα γιάνει και θ' 
αναπαυθεί την ώρα την πολυάνθεμο,
την δενδρώτιδα ώρα.
Γιατί την νεράϊδα που παραστάθηκε στη
γέννηση του την είπαν οι παλαιοί Ελευθώ
Και το όνομα Ελευθώ σημαίνει την Πράξη
την μελλούμενη
Τότε που "θα νοιώσουμε στις φλέβες μας
μια βοή θυσίας"
Γιατί είναι δαίμων και ήθος και
μοίρα της ανθρώπινης υπόστασης η
θυσιαστική πράξη.
Κι είναι η ώρα η καλή, η Έαρος 
ώρα, ώρα σκληρή. Αλλά είναι η
προσήκουσα. Τότε που δένει
καρπούς ο μόχθος του ανθρώπου.

Ου τοι άωρος αλλά ωραίος έφυ
άνθρωπος.
Αρμονικός, δίκαιος, ειρηνικός.

No comments:

Post a Comment