Την Άνοιξη του -96 και την Άνοιξη του -97 ήπιε με φίλους καφέ στο σταθμό Λαρίσης. Στη συνέχεια εκείνοι τράβηξαν κατά τον Βορρά κι αυτή έσφιξε στην τσέπη του μπουφάν της ένα σπασμένο καθρεφτάκι. Τα Χριστούγεννα του -97 την επισκέφτηκε στον ύπνο της το πνεύμα τους. Το -98, το -99, το 2000 διεύθυνση κατοικίας ο βυθός. Εκεί μια μπάρα διεχώριζε τα φύκια και την υγρασία από ένα μαντήλι. Όλα δικά της, ιστορήθηκαν. Αύγουστος 2002 (Πορφύρας και Αντιπορφύρας). Το 2003 έπαιξε για τελευταία φορά με τα σκυλόδοντα του καλοκαιριού: Η απόφαση της λησμονιάς. (Ένοιωσε στις φλέβες το ρίγος ή τη βοή θυσίας) Καλοκαίρι 2005, κι έγραφε κι όλο έγραφε γράμματα και τα έριχνε στον αποχωρισμό για να γεμίσει...

Thursday, 19 January 2006

Οι φίλοι μου. Φιγούρες πλώρης οι φίλοι 
μου. Στον ήχο της λύρας τους δακρύσανε οι
Σεμνές.
Στον ήχο της λύρας τους πιάσαν το τραγούδι
απ' την αρχή κορίτσια των βράχων. Κορίτσια
της επιστροφής. Σαπφώ, Ατθίδα, Αριγνώτη.
Οι φίλοι μου. Οι δίκαιοι φίλοι μου.
Κανείς δεν τους θυμάται πια.

Θ' αναδυθούν ξανά εντός μου, όταν
οι αιώνες θα γειάνουν τις πληγές
στα πέντε σημεία του δέντρου μου.

Posted by at

No comments:

Post a Comment

Subscribe to: Post Comments (Atom)