Άφησες μια εποχή όπου οι μάρτυρες σιωπούσαν.-
Είναι η εποχή όπου οι μάρτυρες δεν υφίστανται.-

-   Δεν είναι φυσική επιλογή ο βίος του ανθρώπου
πάνω στη γη Ρόζα Λούξεμπουργκ.
     Αν έτσι ήταν, το ανθρώπινο μωρό θα γεννιόταν 
με διαστάσεις κρανίου ίσες με αυτές της σφιγμένης 
γροθιάς του:
     Τόση η ήττα. Τόση η συντριβή.
Μα τέτοια μοναξιά.
     Κι η σιωπή του δάσους που σιώπησε στο
     μαρτύριό σου, στην οδύνη της μάνας
που σχίζεται στα δυο να γεννήσει.
     Το παιδί που θα σκαλίσει στον κορμό 
ενός δέντρου την αγάπη του.
     Τον άντρα που θα χαράξει στην άμμο
των Συρακουσών έναν τέλειο κύκλο.
Το αστέρι που θα στείλει το φως του στη 
γη εκατομμύρια χρόνια μετά το θάνατό του.
     Δεν τα κράτησαν όλα τα μυστικά σου
Ρόζα Λούξεμπουργκ μέσα στο χοντρό βιβλίο
των πληροφοριών τους. Μια πόζα η θνητή φλυαρία τους.
Ένα ξεθυμασμένο λικέρ για πότες ισχυρούς.
     Ισχυρότατους. Σαν τα δεινοθήρια του
μυαλού τους. Με το μοιραίο τέλος.
     Η μοίρα των αστεριών γράφεται
στα δέντρα, καλή μου.
Τα δέντρα την ύλη σου
     Που ωρχήθηκε στους ιριδισμούς των εποχών.
Κάπως έτσι (γιατί δεν τόμαθε ποτέ κανείς)
η φύσις παραδίδει τα όπλα της βρίσκοντας
την καλή της όψη.