Την Άνοιξη του -96 και την Άνοιξη του -97 ήπιε με φίλους καφέ στο σταθμό Λαρίσης. Στη συνέχεια εκείνοι τράβηξαν κατά τον Βορρά κι αυτή έσφιξε στην τσέπη του μπουφάν της ένα σπασμένο καθρεφτάκι. Τα Χριστούγεννα του -97 την επισκέφτηκε στον ύπνο της το πνεύμα τους. Το -98, το -99, το 2000 διεύθυνση κατοικίας ο βυθός. Εκεί μια μπάρα διεχώριζε τα φύκια και την υγρασία από ένα μαντήλι. Όλα δικά της, ιστορήθηκαν. Αύγουστος 2002 (Πορφύρας και Αντιπορφύρας). Το 2003 έπαιξε για τελευταία φορά με τα σκυλόδοντα του καλοκαιριού: Η απόφαση της λησμονιάς. (Ένοιωσε στις φλέβες το ρίγος ή τη βοή θυσίας) Καλοκαίρι 2005, κι έγραφε κι όλο έγραφε γράμματα και τα έριχνε στον αποχωρισμό για να γεμίσει...

Thursday, 5 January 2006

    Σκέφτομαι ρε σύ ότι εξαιτίας του Ευριπίδη, ας πούμε, 
ο Σάκης Ρουβάς δεν γεννήθηκε με κρανίο χιμπατζή.      
     Άραγε κι ο ίδιος το αγνοεί;     
     Ποια είναι η τραγική ύπαρξη, σ' ένα
τέτοιο παιχνίδι;

                    υστερόγραφον
Τον Jim και τη Janis ~ το κορίτσι από 
την Ελευσίνα ~ τα έχει υπ'όψιν του του-
λάχιστον;

~ Υπάρχει ένας G. Child, ανθρωπολόγος με δυνατή
μαρξική σκέψη, που στο βιβλίο του "ο άνθρωπος
πλάθει τον εαυτό του" γράφει ότι υπήρξε 
συγκεκριμένος χιμπατζής (ο πρόγονος του homo sapiens)
το κρανίο του οποίου ήταν έτσι δομημένο, ώστε
αργότερα να χωράει - και να αντέχει - το μυαλό
του επιγόνου του.
Ο Θεός έχει χιούμορ, συμφωνείς;
Ή έναν ιδιαίτερο τρόπο να μετρά
τον χρόνο, ίσως.




No comments:

Post a Comment