Την Άνοιξη του -96 και την Άνοιξη του -97 ήπιε με φίλους καφέ στο σταθμό Λαρίσης. Στη συνέχεια εκείνοι τράβηξαν κατά τον Βορρά κι αυτή έσφιξε στην τσέπη του μπουφάν της ένα σπασμένο καθρεφτάκι. Τα Χριστούγεννα του -97 την επισκέφτηκε στον ύπνο της το πνεύμα τους. Το -98, το -99, το 2000 διεύθυνση κατοικίας ο βυθός. Εκεί μια μπάρα διεχώριζε τα φύκια και την υγρασία από ένα μαντήλι. Όλα δικά της, ιστορήθηκαν. Αύγουστος 2002 (Πορφύρας και Αντιπορφύρας). Το 2003 έπαιξε για τελευταία φορά με τα σκυλόδοντα του καλοκαιριού: Η απόφαση της λησμονιάς. (Ένοιωσε στις φλέβες το ρίγος ή τη βοή θυσίας) Καλοκαίρι 2005, κι έγραφε κι όλο έγραφε γράμματα και τα έριχνε στον αποχωρισμό για να γεμίσει...

Tuesday, 20 December 2005

   Το μόνο που με ενόχλησε αλήθεια, είναι 
πως αυτός, ένας λόγιος, προσδιόρισε τον 'συριγμό' 
με το επίθετο 'χαρακτηριστικός'. Ενώ, κι ένα 
παιδί το γνωρίζει, το φίδι συρίζει μ' έναν πολύ 
χαρακτηριστικό τρόπο, όταν πρόκειται να επιτεθεί 
στο θύμα του, ίσως κι όταν επωάζει το αυγό του. 
Εξ άλλου, ως ψυχίατρος, όφειλε να γνωρίζει 
ότι η λέξη συριγμός είναι κακόηχη. 
Δηλαδή δεν έχει καμμιά απήχηση 
στην ψυχή ενός ανθρώπινου πλάσματος.
                    υστερόγραφον
ανθρώπινου πλάσματος όπως λέμε "όρθιος 
άνθρωπος", "σοφός άνθρωπος".

No comments:

Post a Comment