~ ~ ~   έχω την τιμή να νοσώ ψυχικά.

          Ή θα 'πρεπε να ξεχάσω τους σκοτωμένους φίλους

μου, στο δάσος με τα κυκλάμινα και τις λέξεις

           να χαζεύω εκεί στα βασίλεια των ανθρωποφάγων

με τη λάμψη στα μάτια, βουλιμικά θαρρείς,

το ψυχορράγημα του σφαγίου.

            να υποπτεύομαι την ηδονή,

            την μετριοπάθεια,

            την πικροδάφνη στα μάτια μιας Πέτρας,

το σινεμά και τους μυρτώους έρωτες

που μέσα του ευδοκιμούν.

             Θα 'πρεπε να προσπερνώ αδιάφορα

χρυσοκοντυλλένια χειρόγραφα διότι είναι

της δικαιοδοσίας των αρμοδίων φιλολόγων

κι εκτός διδακτέας εξάλλου

              να μην είναι ούτε μια νύχτα με φεγγάρι

να μ' αρέσει γιατί πάντα φοβόμουνα τα

πλάσματά της

             Θα 'πρεπε πάντα διαχυτικός, ατακαδόρος

και ξύπνιος· να τρέχω λόγου χάριν στο σφύριγμα

του κέρδους και να λέω στην ικεσία πως

έχω εγώ τα δικά μου σπαρτά.

~ . ~ . ~   φιγούρες πλώρης, να απορώ, α, αυτοί

οι ακίνητοι οι μέτριοι κι ο βραχνός

προφήτης να υπομένει· με το φέρσιμο

των ανέμων και των δέντρων

της ιδιαίτερης πατρίδας του.

          Ή θα 'πρεπε, εγώ ο υγιής, να περνώ ήσυχες

νύχτες, γνωρίζοντας ότι ο πάσχων της αρμοδιότητός

μου έχει υποχρεωθεί να περιφέρεται μ' ένα 

κουτί στα χέρια, τι τα θέλουμε εμείς

τα ηλεκτροσόκ ας βυθίσουμε την τρέλλα

στη δική μας τρέλλα.

             Μην αποσύρεσαι, να 'λεγα στον τρελλό

της επικράτειάς μου, σε χρειάζομαι

να σκιάζω τους τολμηρούς.

              Αλλά μόνο έτσι σε χρειάζομαι· σαν

γυμνό κερί που έλιωσε ερήμην μου.

              Εγώ, τί, εγώ σε συνταγογραφούσα.

Σου ανέθετα χρέη γραμματέως στο σχολείο μου

Σου έκανα διάλογο αντίστασης και προοπτικής

... Ας πήγαινες διακοπές κι εσύ

το καλοκαίρι όπως και κάθε

εχέφρων αδειούχος.