Την Άνοιξη του -96 και την Άνοιξη του -97 ήπιε με φίλους καφέ στο σταθμό Λαρίσης. Στη συνέχεια εκείνοι τράβηξαν κατά τον Βορρά κι αυτή έσφιξε στην τσέπη του μπουφάν της ένα σπασμένο καθρεφτάκι. Τα Χριστούγεννα του -97 την επισκέφτηκε στον ύπνο της το πνεύμα τους. Το -98, το -99, το 2000 διεύθυνση κατοικίας ο βυθός. Εκεί μια μπάρα διεχώριζε τα φύκια και την υγρασία από ένα μαντήλι. Όλα δικά της, ιστορήθηκαν. Αύγουστος 2002 (Πορφύρας και Αντιπορφύρας). Το 2003 έπαιξε για τελευταία φορά με τα σκυλόδοντα του καλοκαιριού: Η απόφαση της λησμονιάς. (Ένοιωσε στις φλέβες το ρίγος ή τη βοή θυσίας) Καλοκαίρι 2005, κι έγραφε κι όλο έγραφε γράμματα και τα έριχνε στον αποχωρισμό για να γεμίσει...

Thursday, 1 December 2005

ησύχασε ησύχασε, δεν με παίρνουν τα σκάγια
   Σ' αυτή την κακοφορμισμένη γούβα που γύρεψα καταφύγιο
   τρελλάθηκα καλά.
Μόνο που τα φάρμακα, εσύ το έλεγες, δεν έχουν
το κύρος της εχεμύθειας, δεν ξέρουν τίποτα για
την προαιώνια ενέδρα· εσύ το έλεγες ή κάποιος
δικός μας, κάποιος φιλέταιρος.
Τους πήρα λόγια, δεν έχουν μυστικά μόνο λόγια
Ζήτημα συνείδησης είναι η ίασις.
Θα ιαθώ για λόγους τιμής.
Κι είναι αμύθητα όλα αυτά.
Πάντα το ήξερες Ακριβέ

No comments:

Post a Comment