Την Άνοιξη του -96 και την Άνοιξη του -97 ήπιε με φίλους καφέ στο σταθμό Λαρίσης. Στη συνέχεια εκείνοι τράβηξαν κατά τον Βορρά κι αυτή έσφιξε στην τσέπη του μπουφάν της ένα σπασμένο καθρεφτάκι. Τα Χριστούγεννα του -97 την επισκέφτηκε στον ύπνο της το πνεύμα τους. Το -98, το -99, το 2000 διεύθυνση κατοικίας ο βυθός. Εκεί μια μπάρα διεχώριζε τα φύκια και την υγρασία από ένα μαντήλι. Όλα δικά της, ιστορήθηκαν. Αύγουστος 2002 (Πορφύρας και Αντιπορφύρας). Το 2003 έπαιξε για τελευταία φορά με τα σκυλόδοντα του καλοκαιριού: Η απόφαση της λησμονιάς. (Ένοιωσε στις φλέβες το ρίγος ή τη βοή θυσίας) Καλοκαίρι 2005, κι έγραφε κι όλο έγραφε γράμματα και τα έριχνε στον αποχωρισμό για να γεμίσει...

Wednesday, 30 November 2005

ποιος ο πάσχων ποιος ο "μεγάλος ασθενής"
αλλά η ίαση συντελείται στο έδαφος της νόσου.

 Θυμάμαι, δεν κουραζόσουν να μου λες ότι
τα φάρμακα είναι χαζά. Τώρα κατάλαβα
που το πήγαινες: να συμπληρώσω μόνη μου
μετά από χρόνια πως είναι και φλύαρα.
(κι ο ποιητής ένας αιών)
Posted by at

No comments:

Post a Comment

Subscribe to: Post Comments (Atom)