Την Άνοιξη του -96 και την Άνοιξη του -97 ήπιε με φίλους καφέ στο σταθμό Λαρίσης. Στη συνέχεια εκείνοι τράβηξαν κατά τον Βορρά κι αυτή έσφιξε στην τσέπη του μπουφάν της ένα σπασμένο καθρεφτάκι. Τα Χριστούγεννα του -97 την επισκέφτηκε στον ύπνο της το πνεύμα τους. Το -98, το -99, το 2000 διεύθυνση κατοικίας ο βυθός. Εκεί μια μπάρα διεχώριζε τα φύκια και την υγρασία από ένα μαντήλι. Όλα δικά της, ιστορήθηκαν. Αύγουστος 2002 (Πορφύρας και Αντιπορφύρας). Το 2003 έπαιξε για τελευταία φορά με τα σκυλόδοντα του καλοκαιριού: Η απόφαση της λησμονιάς. (Ένοιωσε στις φλέβες το ρίγος ή τη βοή θυσίας) Καλοκαίρι 2005, κι έγραφε κι όλο έγραφε γράμματα και τα έριχνε στον αποχωρισμό για να γεμίσει...

Tuesday, 29 November 2005

σιωπές αγαπημένες της σελήνης
ένας σιωπηλός θρήνος είναι η νοσταλγία
αλλά μόνο τότε εκεί στα πέρατα της θάλασσας
δάκρυσε ο Οδυσσέας. Συναντώντας το παιδί
που το είπανε Ελπήνορα.

 Ελπήνωρ: "μεθύστακας, δειλός, κακομοίρης,
                 δυσλεκτικός, μέτριος."

 το παιδί μου που επάλη και ερίγησε και ικέτεψε
να αρθρώσει το εσώτατον ρήμα
~ Άμοιρο και μελλούμενο
Posted by at

No comments:

Post a Comment

Subscribe to: Post Comments (Atom)