Ο Βαπτιστής ούρλιαξε στην έρημο αλλά δεν
ήταν τρελός. Οδηγήθηκε στην θυσιαστική του Πράξη
συνειδητά. Για να σώσει τον έκπαγλο λογισμό
του Έρωτα. Την τρέλα δηλαδή που είναι
ασημένιο ποτάμι κι ουράνιο τόξο και ρυθμός.
             Διαφορετικά η Σαλώμη του θα ήταν μια Μαρίνα
που θρηνεί στους βράχους το αίνιγμα της, εκεί κατά
το σούρουπο... Σάρκινη και απτή κι όχι ένα
όνειρο στο κύμα.
              Ιερουργία είναι η τρέλα κι ο Ιωάννης
αρνήθηκε να δει το μυστικό της κάτω απ' τα
πέπλα.
Ίσως έτσι λυτρώθηκε το πλανεμένο κορίτσι.
               Στου πάθους τη συγνώμη. Ομονοώντας.
Και κλαίγοντας.
Γιατί μόνο οι κατεσταλμένοι δεν κλαίνε.
               Η ψυχή τους είναι άδακρυς.