Την Άνοιξη του -96 και την Άνοιξη του -97 ήπιε με φίλους καφέ στο σταθμό Λαρίσης. Στη συνέχεια εκείνοι τράβηξαν κατά τον Βορρά κι αυτή έσφιξε στην τσέπη του μπουφάν της ένα σπασμένο καθρεφτάκι. Τα Χριστούγεννα του -97 την επισκέφτηκε στον ύπνο της το πνεύμα τους. Το -98, το -99, το 2000 διεύθυνση κατοικίας ο βυθός. Εκεί μια μπάρα διεχώριζε τα φύκια και την υγρασία από ένα μαντήλι. Όλα δικά της, ιστορήθηκαν. Αύγουστος 2002 (Πορφύρας και Αντιπορφύρας). Το 2003 έπαιξε για τελευταία φορά με τα σκυλόδοντα του καλοκαιριού: Η απόφαση της λησμονιάς. (Ένοιωσε στις φλέβες το ρίγος ή τη βοή θυσίας) Καλοκαίρι 2005, κι έγραφε κι όλο έγραφε γράμματα και τα έριχνε στον αποχωρισμό για να γεμίσει...

Friday, 6 January 2006

... κρατούσε πάντα (ο Φώτης) μιαν απόσταση απ' την τρέλα,
όχι για να σωθεί (αφού δεν σώθηκε) αλλά για να
την σώσει.
      Για να μου έχει δοθεί η χάρη, ας πούμε,
να σε κοιτώ με αφοσίωση στα μάτια, αν μ' εννοείς.
       Μια τέτοια μέρα
       Μεταγενέστερα ~ στον αστρικό της χρόνο ~
μια σκοτεινή γυναίκα, ονόματι Ηλέκτρα,
πένθησε κραταιά.
Posted by at

No comments:

Post a Comment

Subscribe to: Post Comments (Atom)