Την Άνοιξη του -96 και την Άνοιξη του -97 ήπιε με φίλους καφέ στο σταθμό Λαρίσης. Στη συνέχεια εκείνοι τράβηξαν κατά τον Βορρά κι αυτή έσφιξε στην τσέπη του μπουφάν της ένα σπασμένο καθρεφτάκι. Τα Χριστούγεννα του -97 την επισκέφτηκε στον ύπνο της το πνεύμα τους. Το -98, το -99, το 2000 διεύθυνση κατοικίας ο βυθός. Εκεί μια μπάρα διεχώριζε τα φύκια και την υγρασία από ένα μαντήλι. Όλα δικά της, ιστορήθηκαν. Αύγουστος 2002 (Πορφύρας και Αντιπορφύρας). Το 2003 έπαιξε για τελευταία φορά με τα σκυλόδοντα του καλοκαιριού: Η απόφαση της λησμονιάς. (Ένοιωσε στις φλέβες το ρίγος ή τη βοή θυσίας) Καλοκαίρι 2005, κι έγραφε κι όλο έγραφε γράμματα και τα έριχνε στον αποχωρισμό για να γεμίσει...

Friday, 24 February 2006

Οι φίλοι μου. Οι πανσέληνοι φίλοι μου.
Καλύτερα που δεν τετραγώνισαν τον κύκλο.
Θα παρέμενε ανεόρταστος ο βίος της νυχτε-
ρινής θάλασσας.
Εκεί, στην αυγουστιάτικη αμμουδιά
των Συρακουσών.










Οι φίλοι μου. Πυρφόροι ποιητές
οι φίλοι μου. Που μια νεφέλη τους
μετέφερε στη γη του Νείλου.
Καλύτερα που δεν τετραγώνισαν τον κύκλο.
Καλύτερα που χάθηκαν...
Θα περίσσευε το μυστήριο
των Ναϊάδων, στα βάθη εκεί
του ποταμού που κατοίκησαν.


Posted by at

No comments:

Post a Comment

Subscribe to: Post Comments (Atom)