Την Άνοιξη του -96 και την Άνοιξη του -97 ήπιε με φίλους καφέ στο σταθμό Λαρίσης. Στη συνέχεια εκείνοι τράβηξαν κατά τον Βορρά κι αυτή έσφιξε στην τσέπη του μπουφάν της ένα σπασμένο καθρεφτάκι. Τα Χριστούγεννα του -97 την επισκέφτηκε στον ύπνο της το πνεύμα τους. Το -98, το -99, το 2000 διεύθυνση κατοικίας ο βυθός. Εκεί μια μπάρα διεχώριζε τα φύκια και την υγρασία από ένα μαντήλι. Όλα δικά της, ιστορήθηκαν. Αύγουστος 2002 (Πορφύρας και Αντιπορφύρας). Το 2003 έπαιξε για τελευταία φορά με τα σκυλόδοντα του καλοκαιριού: Η απόφαση της λησμονιάς. (Ένοιωσε στις φλέβες το ρίγος ή τη βοή θυσίας) Καλοκαίρι 2005, κι έγραφε κι όλο έγραφε γράμματα και τα έριχνε στον αποχωρισμό για να γεμίσει...

Friday, 6 January 2006

Σε πλάθω από πηλό φίλε μου μ' εννοείς;
Επειδή δεν είμαι θηρίο της στέππας
και ποτέ δεν είχα μαμά.
Και με τραυμάτισαν οι προηγούμενοι με
το τραγούδι που έπαιξαν για τη "μαμά"

Ξέρεις κάποτε έδωσα κάτι πενταροδεκάρες
σ' έναν τροβαδούρο των δρόμων κι εκείνος
με κοίταξε στα μάτια έφερε το δεξί
χέρι στην καρδιά κι υποκλίθηκε σαν
αεράκι ελαφρά.

 "Θεός του κάθε ανθρώπου είναι
το ήθος του. Και μοίρα του"
Υποκλίνομαι...

No comments:

Post a Comment