Την Άνοιξη του -96 και την Άνοιξη του -97 ήπιε με φίλους καφέ στο σταθμό Λαρίσης. Στη συνέχεια εκείνοι τράβηξαν κατά τον Βορρά κι αυτή έσφιξε στην τσέπη του μπουφάν της ένα σπασμένο καθρεφτάκι. Τα Χριστούγεννα του -97 την επισκέφτηκε στον ύπνο της το πνεύμα τους. Το -98, το -99, το 2000 διεύθυνση κατοικίας ο βυθός. Εκεί μια μπάρα διεχώριζε τα φύκια και την υγρασία από ένα μαντήλι. Όλα δικά της, ιστορήθηκαν. Αύγουστος 2002 (Πορφύρας και Αντιπορφύρας). Το 2003 έπαιξε για τελευταία φορά με τα σκυλόδοντα του καλοκαιριού: Η απόφαση της λησμονιάς. (Ένοιωσε στις φλέβες το ρίγος ή τη βοή θυσίας) Καλοκαίρι 2005, κι έγραφε κι όλο έγραφε γράμματα και τα έριχνε στον αποχωρισμό για να γεμίσει...

Wednesday, 11 January 2006

Οι πλανεμένες των βράχων ξανάπιασαν
το τραγούδι τους, αλλά αυτή τη φορά με μελω-
δίες της Σαπφούς και του Αλκαίου
~ Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο
πράγμα, όπως λέει κι η λυρική ποίηση
της αυτεπίγνωσης· σαν ταξιδάκι επιστροφής...

"Αν οι Σειρήνες είχαν συνείδηση, θα
είχαν συντριβεί, βλέποντας την λάμψη
στα μάτια του Οδυσσέα"   Φ. Κάφκα

Αν ο ηλεκτρονικός εγέφαλος, που δεν
μπόρεσε να διαβάσει τον ιδιαίτερο τρόπο
μου να πω τη λαχτάρα μου για το
ταξίδι στις Σπέτσες, είχε συνείδηση, θα
είχε αυτοκτονήσει. Η σιωπή η δική του
ήταν το τακτ.

No comments:

Post a Comment