Την Άνοιξη του -96 και την Άνοιξη του -97 ήπιε με φίλους καφέ στο σταθμό Λαρίσης. Στη συνέχεια εκείνοι τράβηξαν κατά τον Βορρά κι αυτή έσφιξε στην τσέπη του μπουφάν της ένα σπασμένο καθρεφτάκι. Τα Χριστούγεννα του -97 την επισκέφτηκε στον ύπνο της το πνεύμα τους. Το -98, το -99, το 2000 διεύθυνση κατοικίας ο βυθός. Εκεί μια μπάρα διεχώριζε τα φύκια και την υγρασία από ένα μαντήλι. Όλα δικά της, ιστορήθηκαν. Αύγουστος 2002 (Πορφύρας και Αντιπορφύρας). Το 2003 έπαιξε για τελευταία φορά με τα σκυλόδοντα του καλοκαιριού: Η απόφαση της λησμονιάς. (Ένοιωσε στις φλέβες το ρίγος ή τη βοή θυσίας) Καλοκαίρι 2005, κι έγραφε κι όλο έγραφε γράμματα και τα έριχνε στον αποχωρισμό για να γεμίσει...

Thursday, 8 December 2005

θα μεταμορφωθείς σε πέτρα, της είπαν˙
δεν θα αλλάζεις εσύ στην πείρα της καταιγίδας.
(τους είχε διαφύγει πως και η πέτρα αγαπήθηκε
από εκείνον που την λάξευσε)
έτσι, καληνύχτα της είπαν, τα αγάλματα είναι
στο μουσείο.
Και ποτέ δεν δακρύζουν.
Posted by at

No comments:

Post a Comment

Subscribe to: Post Comments (Atom)