Την Άνοιξη του -96 και την Άνοιξη του -97 ήπιε με φίλους καφέ στο σταθμό Λαρίσης. Στη συνέχεια εκείνοι τράβηξαν κατά τον Βορρά κι αυτή έσφιξε στην τσέπη του μπουφάν της ένα σπασμένο καθρεφτάκι. Τα Χριστούγεννα του -97 την επισκέφτηκε στον ύπνο της το πνεύμα τους. Το -98, το -99, το 2000 διεύθυνση κατοικίας ο βυθός. Εκεί μια μπάρα διεχώριζε τα φύκια και την υγρασία από ένα μαντήλι. Όλα δικά της, ιστορήθηκαν. Αύγουστος 2002 (Πορφύρας και Αντιπορφύρας). Το 2003 έπαιξε για τελευταία φορά με τα σκυλόδοντα του καλοκαιριού: Η απόφαση της λησμονιάς. (Ένοιωσε στις φλέβες το ρίγος ή τη βοή θυσίας) Καλοκαίρι 2005, κι έγραφε κι όλο έγραφε γράμματα και τα έριχνε στον αποχωρισμό για να γεμίσει...

Tuesday, 13 December 2005

Venus Libitina

(στο άφατο σκηνικό της επτάπυλης πατρίδας)

Πες μου κάτι και συ
Αλλά πες μου
Το ρίγος της Επιτυμβίας ας πούμε
Στην πνοή του Ζέφυρου.
Την θλίψη της ψυχής στο χνώτο της τρέλας
Το όνομά σου

              υστερόγραφο
κάλεσε τα παιδιά να μαζέψουν τα κάρβουνα
και να τα σπείρουν

 ... πάμε να αποφασίσουμε πως δεν υπάρχει 
ψυχή, αφήνοντας να θρηνούν οι Ελπήνορες ποιητές
μας το χάσιμο της ψυχής τους...
Posted by at

No comments:

Post a Comment

Subscribe to: Post Comments (Atom)