Την Άνοιξη του -96 και την Άνοιξη του -97 ήπιε με φίλους καφέ στο σταθμό Λαρίσης. Στη συνέχεια εκείνοι τράβηξαν κατά τον Βορρά κι αυτή έσφιξε στην τσέπη του μπουφάν της ένα σπασμένο καθρεφτάκι. Τα Χριστούγεννα του -97 την επισκέφτηκε στον ύπνο της το πνεύμα τους. Το -98, το -99, το 2000 διεύθυνση κατοικίας ο βυθός. Εκεί μια μπάρα διεχώριζε τα φύκια και την υγρασία από ένα μαντήλι. Όλα δικά της, ιστορήθηκαν. Αύγουστος 2002 (Πορφύρας και Αντιπορφύρας). Το 2003 έπαιξε για τελευταία φορά με τα σκυλόδοντα του καλοκαιριού: Η απόφαση της λησμονιάς. (Ένοιωσε στις φλέβες το ρίγος ή τη βοή θυσίας) Καλοκαίρι 2005, κι έγραφε κι όλο έγραφε γράμματα και τα έριχνε στον αποχωρισμό για να γεμίσει...

Monday, 30 January 2006

Οι φίλοι μου. Τα ρέστα μου στους φίλους μου.
Πάντα.

            Παράπονο
Οι φίλοι μου. Οι πρωτεϊκοί φίλοι μου.
Βαθειά στην ύλη κρύψανε το ένοχο μυστικό τους.

 ~ Οι φίλοι μου. Οι τραγικοί φίλοι μου.
     Που λοιδωρήθηκαν τηρώντας την
σιωπή της συμφωνίας. Στον έρωτα του ένυλου
προς την ψυχή.
      Οχλολοίδοροι οι φίλοι μου, για
έναν έρωτα που κι οι Ολύμπιοι δακρύσανε
εξαιτίας του. (βλέπε φράση "ντεμί τραγικοί ήρωες")
   Όπως λόγια μοδάτα.
Posted by at

No comments:

Post a Comment

Subscribe to: Post Comments (Atom)