Την Άνοιξη του -96 και την Άνοιξη του -97 ήπιε με φίλους καφέ στο σταθμό Λαρίσης. Στη συνέχεια εκείνοι τράβηξαν κατά τον Βορρά κι αυτή έσφιξε στην τσέπη του μπουφάν της ένα σπασμένο καθρεφτάκι. Τα Χριστούγεννα του -97 την επισκέφτηκε στον ύπνο της το πνεύμα τους. Το -98, το -99, το 2000 διεύθυνση κατοικίας ο βυθός. Εκεί μια μπάρα διεχώριζε τα φύκια και την υγρασία από ένα μαντήλι. Όλα δικά της, ιστορήθηκαν. Αύγουστος 2002 (Πορφύρας και Αντιπορφύρας). Το 2003 έπαιξε για τελευταία φορά με τα σκυλόδοντα του καλοκαιριού: Η απόφαση της λησμονιάς. (Ένοιωσε στις φλέβες το ρίγος ή τη βοή θυσίας) Καλοκαίρι 2005, κι έγραφε κι όλο έγραφε γράμματα και τα έριχνε στον αποχωρισμό για να γεμίσει...

Monday, 23 January 2006

Οι φίλοι μου. Οι παράδοξοι φίλοι μου.
Γονατιστοί εκεί στην παραλία, στην άμμο των
Συρακουσών, θαρρείς προσεύχονται γνωρίζοντας καλά
πως η αιχμή θ' ακινητήσει και πως το δόρυ
δεν θ' αγγίξει την καρδιά.

υστερόγραφον
στιγμούλες πριν το χάραμα τα πάντα ακινητεί...
"... εσύ, του πρώτου ονείρου μου γλυκύτατη πνοή"















εκεί στην εσώτατη απουσία χρώματος,
για να μαντέψεις την έλευση της ίριδος.
   Σαν σημασία σαν αγάπη.
"Στο ακίνητο σημείο βρίσκεται ο χορός" T. S. Elliot
~ Σαν άγαλμα απροσεύχητη προσευχή προς το μοιραίον
άγγελμα ~ (T. S. E.)

~ Δεν είσαι εδώ να επαληθεύσεις...
Είσαι εδώ να γονατίσεις ~ (T. S. E.)

No comments:

Post a Comment