Την Άνοιξη του -96 και την Άνοιξη του -97 ήπιε με φίλους καφέ στο σταθμό Λαρίσης. Στη συνέχεια εκείνοι τράβηξαν κατά τον Βορρά κι αυτή έσφιξε στην τσέπη του μπουφάν της ένα σπασμένο καθρεφτάκι. Τα Χριστούγεννα του -97 την επισκέφτηκε στον ύπνο της το πνεύμα τους. Το -98, το -99, το 2000 διεύθυνση κατοικίας ο βυθός. Εκεί μια μπάρα διεχώριζε τα φύκια και την υγρασία από ένα μαντήλι. Όλα δικά της, ιστορήθηκαν. Αύγουστος 2002 (Πορφύρας και Αντιπορφύρας). Το 2003 έπαιξε για τελευταία φορά με τα σκυλόδοντα του καλοκαιριού: Η απόφαση της λησμονιάς. (Ένοιωσε στις φλέβες το ρίγος ή τη βοή θυσίας) Καλοκαίρι 2005, κι έγραφε κι όλο έγραφε γράμματα και τα έριχνε στον αποχωρισμό για να γεμίσει...

Sunday, 18 December 2005

... αλλά μου τρόμαξες. Κι έτσι δεν θα 'χεις αργότερα να λες παραμύθια (εν τάξει· πολύ αργότερα): κρατούσε πάντα μιαν απόσταση απ' την τρέλλα, όχι για να σωθεί αλλά για να την σώσει, αν μ' εννοείς· κι αν έφτανες στα έγκατα θα άγγιζες τον θάνατο. Τον θανάτω θάνατον. Ως αγάπη κραταιόν
Posted by at

No comments:

Post a Comment

Subscribe to: Post Comments (Atom)