"ο χρόνος μου, είπε διορατικά ο Βίτγκενστάϊν, είναι ο χρόνος της γλώσσας μου. Ένας δοτός δηλαδή χρόνος, που ξέρουμε πως σταδιοδρομεί σαν απολύτως προσωπικός - προκειμένου να εξανθρωπιστεί. Προσωπικός χρόνος προσωπική αναφορά επί του χρόνου - ο άσωτος υιός της γραμματικής
                                                                                        (Μ.Μ.)

... διότι η κανονική γλώσσα των ανθρώπων (των ανθρώπων που "ονομάστηκαν") δεν είναι στ' αλήθεια για να αποτυπώνει το υπαρκτό ούτε για να το υπηρετεί και να το εκφράζει, αλλά για να παίζει μαζί του, εξαπαντώντας το. Με μιαν απέραντα απατηλή αγάπη. (με την αλήθεια της αγάπης σ' αυτόν που ξέρει...)

(καλή βάρδια στο απο-πειρατικό νυχτέρι και συ.~)