Την Άνοιξη του -96 και την Άνοιξη του -97 ήπιε με φίλους καφέ στο σταθμό Λαρίσης. Στη συνέχεια εκείνοι τράβηξαν κατά τον Βορρά κι αυτή έσφιξε στην τσέπη του μπουφάν της ένα σπασμένο καθρεφτάκι. Τα Χριστούγεννα του -97 την επισκέφτηκε στον ύπνο της το πνεύμα τους. Το -98, το -99, το 2000 διεύθυνση κατοικίας ο βυθός. Εκεί μια μπάρα διεχώριζε τα φύκια και την υγρασία από ένα μαντήλι. Όλα δικά της, ιστορήθηκαν. Αύγουστος 2002 (Πορφύρας και Αντιπορφύρας). Το 2003 έπαιξε για τελευταία φορά με τα σκυλόδοντα του καλοκαιριού: Η απόφαση της λησμονιάς. (Ένοιωσε στις φλέβες το ρίγος ή τη βοή θυσίας) Καλοκαίρι 2005, κι έγραφε κι όλο έγραφε γράμματα και τα έριχνε στον αποχωρισμό για να γεμίσει...

Monday, 31 October 2005

Μπήκα στο δράμα που λέγεται 
διάλογος όχι για να σώσω εσένα ούτε εμένα
αλλά μια "αλήθεια Δουλτσινέα" που μούβγαζε
τη γλώσσα της κι έπειτα κλεινόταν
ερμητικά σε χάρτινους ανεμόμυλους.
Ό,τι απόμεινε η κραυγή του Σάντσο
που πέρασε κάθετα τη νύχτα των καιρών
"... και τώρα εγώ χωρίς εσένα;"
Posted by at

No comments:

Post a Comment

Subscribe to: Post Comments (Atom)